محمد ناصری‌راد در یادداشتی درباره فیلم «دو روی پاییز» به کارگردانی روناک طاهر، از نریشن‌های کم‌جان، میزانسن‌های مصنوعی، ریتم فروپاشیده و روایت ناپخته اثر می‌گوید؛ فیلمی که به‌زعم او مدعی پرداختن به رنج زنان است اما در مرز خام‌بودگی متوقف می‌شود.

آیین اختتامیه‌ی جشنواره اخیر تئاتر فارس نه‌فقط میدان رقابت و داوری بود، بلکه صحنه‌ای برای بروز احساسات متراکم هنرمندانی شد که ماه‌ها زندگی‌شان را بر پرده‌ی نمایش ریختند. در این میان، رخداد تلخ شکستن لوح‌های افتخار توسط محمد هاشم‌زاده ـ کارگردان نمایش «هیچ‌نگو هملت» ـ تصویری ساخت که فراتر از یک اعتراض شخصی، مرزی میان خستگی، مطالبه و حساسیت حرفه‌ای در تئاتر فارس ترسیم کرد.

محمد ناصری‌راد در تحلیلی دقیق از اجرای نمایش “گوش تلخ” اثر اقتباسی از یاسمینا رضا، تئاتر آبادیان را تجربه‌ای بی‌جان و فاقد روح کمدی موقعیت خوانده است؛ نمایشی که نه خنده برمی‌انگیزد و نه درد را بازمی‌شناسد، بلکه تصویری از بحران جاری در تئاتر امروز ایران را پیش چشم می‌گذارد.

در یادداشتی از محمد ناصری‌راد، منتقد و پژوهشگر هنرهای نمایشی، نمایش «پا» به کارگردانی آرمین حمدی‌پور، تلاشی دانسته شده برای رسیدن به جهانِ بی‌چیز؛ جهانی که در سادگی ظاهری خود، تردید، وارونگی معنا و لغزندگی نشانه‌ها را به‌عنوان جوهره‌ی انسان معاصر تصویر می‌کند. اجرایی که می‌خواهد در فاصله‌ی میان دیدن و فهمیدن، از قطعیت فاصله بگیرد و معنا را در حرکت و اشارت معکوس بجوید.

در بازخوانی قصه «حسن کچل»، نمایش عروسکی «چهچه چلچله چهل‌گیس» تقابل سنت و فناوری را به صحنه می‌کشد؛ اثری پرایده که در دام لحن نصیحت‌گرانه گرفتار می‌شود و از گفت‌وگو با ذهن کودک بازمی‌ماند.

فراموشی مصرف دارو در سالمندان مسئله‌ای خاموش اما خطرناک است؛ اختلال تمرکز و حافظه کوتاه‌مدت در کنار مصرف همزمان چند دارو، احتمال بروز خطاهای درمانی را چند برابر می‌کند.

محمد ناصری‌راد در یادداشتی با عنوان «فیلم کوتاه در جشنواره ۴۲؛ آنچه بود و آنچه باید باشد» ضمن مرور تجربه حضور خود در دومین سال پیاپی جشنواره فیلم کوتاه تهران، به مجموعه‌ای از چالش‌های ساختاری، کمبودهای صنفی و ضرورت‌های اصلاح در روند برگزاری این رویداد هنری اشاره کرد و خواستار نگاه شفاف‌تر، مشارکتی‌تر و مسئولانه‌تر نسبت به سینمای کوتاه شد.

بخش «تجربی» در جشنواره فیلم کوتاه تهران باید پناهگاهی برای جسارت‌های فرمی و کشف زبان‌های تازه سینما باشد؛ اما در دوره چهل و دوم، به عرصه رقابت فیلم‌های صرفاً داستان‌گو بدل شده بود. آثاری که نه در ساختار بصری و نه در منطق روایت، نسبتی با مفهوم «تجربه» ندارند.

محمد ناصری‌راد در یادداشتی دربارهٔ فیلم کوتاه «خداحافظ آشغال» ساختهٔ بهمن و بهرام ارک، از زیرِ پوست یک روایت ساده و فانتزی، تراژدیِ انسان معاصر را بیرون می‌کشد؛ انسانی که در نظام مصرف‌زدهٔ امروز، نه‌فقط اشیاء، که خود و دیگران را نیز به دورریز بدل کرده است. این یادداشت، خوانشی فلسفی و اگزیستانسیالیستی از اثری است که در آن زباله از سیفون بیرون نمی‌خزد، بلکه از ژرفای ناخودآگاه انسان سر برمی‌آورد.