آیا تاب‌آوری تغذیه‌ای با سفره‌های خالی ممکن است؟
آیا تاب‌آوری تغذیه‌ای با سفره‌های خالی ممکن است؟
همزمان با افزایش نگرانی‌ها درباره تاب‌آوری جامعه در برابر بحران‌های اقتصادی، توصیه‌های تغذیه‌ای مبنی بر مصرف مواد پروتئینی و مغذی برای تقویت سلامت و کاهش استرس، با چالش جدی مواجه شده است. بررسی‌ها نشان می‌دهد که افزایش چشمگیر قیمت اقلام اساسی مانند گوشت و مرغ، دسترسی بخش قابل توجهی از جامعه به این مواد را محدود کرده و این شکاف میان توصیه‌های علمی و واقعیت اقتصادی، امکان دستیابی به تاب‌آوری تغذیه‌ای را زیر سوال می‌برد.

به گزارش آنام فارس،  در شرایط کنونی که جامعه با انواع بحران‌های اقتصادی و اجتماعی دست و پنجه نرم می‌کند، مقوله تاب‌آوری در سطوح مختلف، از سلامت فردی تا انسجام اجتماعی، مورد توجه قرار گرفته است. یکی از جنبه‌های کلیدی این بحث، تاب‌آوری تغذیه‌ای است؛ به معنای توانایی افراد و خانوارها برای حفظ رژیم غذایی مناسب و کافی در شرایط دشوار. کارشناسان تغذیه بر نقش مواد مغذی چون پروتئین‌ها (از منابعی مانند گوشت قرمز، مرغ، ماهی)، ویتامین‌ها و مواد معدنی (از قبیل مغزها و سبزیجات) در تقویت سیستم ایمنی و کاهش استرس تأکید فراوان دارند.

با این حال، ارزیابی دقیقِ وضعیتِ تاب‌آوری تغذیه‌ای در جامعه، مستلزم نگاهی واقع‌بینانه به شرایط اقتصادی اقشار مختلف است. در حالی که توصیه‌های علمی مبنی بر لزوم مصرف اقلام پروتئینی و مغذی برای حفظ سلامت جسم و روان ارزشمند هستند، بررسی میدانیِ بازار و قدرت خرید خانوارها نشان می‌دهد که بسیاری از این اقلام، به دلیل نوسانات شدید قیمت و تورم فزاینده، از سبد مصرفی بخش قابل توجهی از جامعه حذف شده‌اند.

افزایش چشمگیر قیمت گوشت قرمز، مرغ، ماهی، لبنیات و حتی تخم‌مرغ، دسترسی به منابع پروتئینی کافی را برای طبقات متوسط و کم‌درآمد به چالشی جدی تبدیل کرده است. در چنین بستری، تأکید بر مصرف این مواد غذایی برای افزایش تاب‌آوری، نه تنها راهگشا نیست، بلکه می‌تواند شکاف میان توصیه‌های رسمی و واقعیتِ زندگی مردم را آشکارتر کند. کارشناسان اقتصادی نیز تأکید می‌کنند که تاب‌آوری یک مفهوم صرفاً زیستی نیست، بلکه ارتباط مستقیمی با امنیت اقتصادی و قدرت خرید دارد. استرس ناشی از تأمین هزینه‌های روزمره و دغدغه خرید مواد غذایی پایه، به مراتب بیشتر از اثرات مثبت تغذیه‌ای عمل می‌کند. تا زمانی که یک خانواده برای خرید مرغ یا تأمین لبنیات مورد نیاز خود با چالش مواجه است، نمی‌توان از او انتظار داشت که با مصرف همین مواد، به تاب‌آوری روانی دست یابد.

آنچه در این میان مغفول مانده، نگاه تک‌بعدی به موضوع تاب‌آوری است. اگر قرار است جامعه در برابر بحران‌ها مقاوم باشد، لازم است همزمان با تولید محتوای آموزشی، سیاست‌های حمایتی مؤثری برای تأمین امنیت غذایی خانوارها طراحی و اجرا شود. در غیر این صورت، توصیه‌های تغذیه‌ای، هرچند علمی و دقیق، تنها به عنوان نکاتِ نظری در حاشیه باقی خواهند ماند و نتوانند به طور مؤثر به ارتقاء سلامت و تاب‌آوری عمومی کمک کنند.

پرسش این است: آیا می‌توان از تاب‌آوری تغذیه‌ای سخن گفت در شرایطی که قیمت گوشت و مرغ از دسترس بخش قابل توجهی از جامعه خارج شده است؟ به نظر می‌رسد، عبور از این تناقض نیازمند هماهنگی میان سیاست‌های اقتصادی، حمایت‌های معیشتی و آموزش عمومی است. تا آن زمان، «تاب‌آوری» برای بسیاری، صرفاً یک واژه باقی خواهد ماند.

 

  • نویسنده : لیلا کریمی