اسماعیل محبی، تحلیل‌گر مسائل استراتژیک، با تبیین موقعیت ژئوپلیتیک ایران در نبرد کنونی، تسلط بر تنگه هرمز را دستاوردی معادل تثبیت حاکمیت ارضی در دفاع مقدس دانست. وی با تشریح شکست پروژه‌های دشمن برای دور زدن این آبراه راهبردی و عقب‌نشینی ناوهای آمریکایی از سواحل صخره‌ای عمان، تأکید کرد که برخلاف تصور دشمن، این ایالات متحده است که به دلیل موقعیت جغرافیایی‌اش در معرض خطر محاصره جهانی قرار دارد.

هم‌زمان با نوروز ۱۴۰۵ و در حالی که کشور در شرایط ویژه و فضای متأثر از بحران‌های امنیتی قرار دارد، بخشی از اماکن تاریخی و فرهنگی استان فارس با تصمیم مسئولان به‌صورت محدود و کنترل‌شده پذیرای بازدیدکنندگان شده‌اند.

تحولات اجتماعی سال‌های اخیر در ایران، پدیده‌ای مقطعی یا واکنشی صرف نیست، بلکه بخشی از روند تاریخی تعامل جامعه و ساختار قدرت به شمار می‌رود؛ روندی که هر بار با افزایش فاصله میان انتظارات عمومی و نتایج تصمیم‌گیری‌های کلان، خود را در قالب‌های متفاوت نارضایتی اجتماعی نشان داده است.

شب فرشتگان سندروم داون» با حضور تیم پاراباستانی سندروم داون ایران و با هدف ترویج نگاه توانمندی‌محور، ارتقای عزت نفس اجتماعی و تأکید بر مسئولیت اجتماعی در حوزه ورزش و فرهنگ، در شیراز برگزار شد.

مستند بلند «رویای ناتمام» با همراهی تیم ملی فوتسال زنان ایران، فراتر از یک روایت ورزشی، به سندی اجتماعی بدل می‌شود؛ اثری که با تمرکز بر بدن زنانه، نقش مربی به‌عنوان رأس قدرت و مفهوم همدلی جمعی، رؤیایی را ثبت می‌کند که پیش از تحقق کامل، متوقف می‌شود.

یلدا آیینی است که قرن‌ها با زندگی مردم هم‌قدم بوده، نه جلوتر از توانشان و نه عقب‌تر از نیازشان. اما امروز این پرسش جدی مطرح است که آیا این سنت همچنان در متن زیست اجتماعی جریان دارد یا آرام‌آرام به یک مناسبت تقویمیِ تزیینی تقلیل یافته است.

این یادداشت، بازخوانی مسیری است که از یک اعتماد ساده آغاز شد و به انتصابی رسید که پشت آن ایستادگی، مقاومت و حمایت آشکار استاندار فارس قرار داشت.

محمد ناصری‌راد در یادداشتی انتقادی با بررسی فیلم کوتاه «تو را من چشم در راهم» ساخته پژهان ضیائیان، این اثر را نمونه‌ای از فاصله میان ادعاهای جشنواره‌ای و کیفیت واقعی دانست و با اشاره به ضعف‌های فنی و روایی فیلم، درستی عنوان «برنده بهترین فیلم کوتاه جشنواره تورنتو» را زیر سؤال برد.

در میان شلوغی تعریف‌های کلیشه‌ای از نقد تئاتر، این یادداشت تلاش می‌کند به پرسش اصلی برگردد: آیا می‌توان چیزی را نقد کرد که از ناخودآگاه خالق می‌جوشد؟ و اگر نقد نیت ممکن نیست، پس نقد چه‌چیزی معنا پیدا می‌کند؟