به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی آنام فارس،نمایش «ماندن، مردن یا رفتن» با نویسندگی، کارگردانی و تهیهکنندگی سید محسن حسینی و بازی آیسان یولی، فاطمه زارعی، محمدمهدی نعمتاللهی، ملیکا ناصریکیا، ستایش قاسمی، سام صادقی و دیگر اعضای گروه، تلاش دارد اندیشههای اجتماعی برتولت برشت را در قالبی ایرانی و معاصر بازخوانی کند.
این اثر بر پایهی تئاتر حماسی و تکنیک فاصلهگذاری بنا شده و با بهرهگیری از میزانسنهای گروهی، ماسک، گریم گیشایی و طراحی نور هوشمند، شخصیت جمعی بینامی را مقابل فردیت دهقان جوان قرار میدهد. دستان سرخ بازیگران نمادی از همپیمانی و خون است و صدای مداوم پوتینها ریتم نظامیافتهای به اثر میبخشد.
از روایت تا بیان بیانیهای صحنهای، نمایش با ایجاد تضاد میان قدرت و توده، از چین مائوئیستی فراتر رفته و به بازنمایی هر نظامی میپردازد که در پوشش عدالت بر دوش مردم استوار است. لحظاتی مانند نشانهرفتن سلاح به سمت تماشاگر، هم توهم صحنه را میشکند و هم پرسش اطاعت یا اعتراض را بیپرده مطرح میکند.
ساختار مونتاژی، تکرار دیالوگهای همزمان، اجرای دستهجمعی و استفاده از موسیقی کوبهای و سکوتهای طولانی، همگی در خدمت ایجاد تعلیق انتقادی و واداشتن مخاطب به تفکر است. پیام پایانی، «جنگ و خون هیچ برندهای ندارد»، همراه با صدای هیتلر، تضادی تاریخی و استعاری ایجاد میکند که تأثیر عاطفی نمایش را دوچندان میسازد.
با وجود جسارت در فرم و اندیشه، کمبود تنوع ریتمی و عدم تمرکز کافی بر خط پیرنگ و شخصیت دهقان بهعنوان نقطه دید تماشاگر، از نقاط ضعف اجراست که میتوان با مونولوگهای کوتاهتر، سکانسهای خلوتتر و بازی با نور و سکوت، آن را در بازتولیدهای بعدی تقویت کرد.
لینک کوتاه :https://anamfars.ir/?p=7483
