محمد ناصری‌راد در یادداشتی انتقادی با بررسی فیلم کوتاه «تو را من چشم در راهم» ساخته پژهان ضیائیان، این اثر را نمونه‌ای از فاصله میان ادعاهای جشنواره‌ای و کیفیت واقعی دانست و با اشاره به ضعف‌های فنی و روایی فیلم، درستی عنوان «برنده بهترین فیلم کوتاه جشنواره تورنتو» را زیر سؤال برد.

در میان شلوغی تعریف‌های کلیشه‌ای از نقد تئاتر، این یادداشت تلاش می‌کند به پرسش اصلی برگردد: آیا می‌توان چیزی را نقد کرد که از ناخودآگاه خالق می‌جوشد؟ و اگر نقد نیت ممکن نیست، پس نقد چه‌چیزی معنا پیدا می‌کند؟

محمد ناصری‌راد در یادداشتی درباره فیلم «دو روی پاییز» به کارگردانی روناک طاهر، از نریشن‌های کم‌جان، میزانسن‌های مصنوعی، ریتم فروپاشیده و روایت ناپخته اثر می‌گوید؛ فیلمی که به‌زعم او مدعی پرداختن به رنج زنان است اما در مرز خام‌بودگی متوقف می‌شود.

آیین اختتامیه‌ی جشنواره اخیر تئاتر فارس نه‌فقط میدان رقابت و داوری بود، بلکه صحنه‌ای برای بروز احساسات متراکم هنرمندانی شد که ماه‌ها زندگی‌شان را بر پرده‌ی نمایش ریختند. در این میان، رخداد تلخ شکستن لوح‌های افتخار توسط محمد هاشم‌زاده ـ کارگردان نمایش «هیچ‌نگو هملت» ـ تصویری ساخت که فراتر از یک اعتراض شخصی، مرزی میان خستگی، مطالبه و حساسیت حرفه‌ای در تئاتر فارس ترسیم کرد.

محمد ناصری‌راد در تحلیلی دقیق از اجرای نمایش “گوش تلخ” اثر اقتباسی از یاسمینا رضا، تئاتر آبادیان را تجربه‌ای بی‌جان و فاقد روح کمدی موقعیت خوانده است؛ نمایشی که نه خنده برمی‌انگیزد و نه درد را بازمی‌شناسد، بلکه تصویری از بحران جاری در تئاتر امروز ایران را پیش چشم می‌گذارد.

در یادداشتی از محمد ناصری‌راد، منتقد و پژوهشگر هنرهای نمایشی، نمایش «پا» به کارگردانی آرمین حمدی‌پور، تلاشی دانسته شده برای رسیدن به جهانِ بی‌چیز؛ جهانی که در سادگی ظاهری خود، تردید، وارونگی معنا و لغزندگی نشانه‌ها را به‌عنوان جوهره‌ی انسان معاصر تصویر می‌کند. اجرایی که می‌خواهد در فاصله‌ی میان دیدن و فهمیدن، از قطعیت فاصله بگیرد و معنا را در حرکت و اشارت معکوس بجوید.

در بازخوانی قصه «حسن کچل»، نمایش عروسکی «چهچه چلچله چهل‌گیس» تقابل سنت و فناوری را به صحنه می‌کشد؛ اثری پرایده که در دام لحن نصیحت‌گرانه گرفتار می‌شود و از گفت‌وگو با ذهن کودک بازمی‌ماند.

فراموشی مصرف دارو در سالمندان مسئله‌ای خاموش اما خطرناک است؛ اختلال تمرکز و حافظه کوتاه‌مدت در کنار مصرف همزمان چند دارو، احتمال بروز خطاهای درمانی را چند برابر می‌کند.

محمد ناصری‌راد در یادداشتی با عنوان «فیلم کوتاه در جشنواره ۴۲؛ آنچه بود و آنچه باید باشد» ضمن مرور تجربه حضور خود در دومین سال پیاپی جشنواره فیلم کوتاه تهران، به مجموعه‌ای از چالش‌های ساختاری، کمبودهای صنفی و ضرورت‌های اصلاح در روند برگزاری این رویداد هنری اشاره کرد و خواستار نگاه شفاف‌تر، مشارکتی‌تر و مسئولانه‌تر نسبت به سینمای کوتاه شد.