چگونه پرخوری عصبی ناشی از استرس را کنترل کنیم؟
چگونه پرخوری عصبی ناشی از استرس را کنترل کنیم؟
کارشناس ارشد تغذیه بالینی دانشکده تغذیه و علوم غذایی دانشگاه علوم پزشکی شیراز با اشاره به اینکه استرس‌های شدید از جمله اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) می‌تواند به پرخوری عصبی منجر شود، راهکارهای تغذیه‌ای و رفتاری برای مدیریت این وضعیت ارائه کرد.

به گزارش خرنگار گروه اجتماعی آنام فارس، آیدا نجفی، کارشناس ارشد تغذیه بالینی، با بیان اینکه پرخوری عصبی معمولاً به‌صورت مصرف ناگهانی حجم زیادی از غذاهای پرکالری، چرب و شیرین در مدت کوتاه بروز می‌کند، گفت: در این شرایط فرد غذا را با سرعت بالا و بدون تمرکز بر طعم و مزه مصرف می‌کند که می‌تواند به افزایش وزن، مشکلات قلبی‌–عروقی و اختلالات هورمونی منجر شود.

نقش پروتئین در کنترل اشتها

وی با تأکید بر اهمیت مصرف پروتئین در ابتدای وعده غذایی افزود: شروع وعده با بخش پروتئینی می‌تواند به تنظیم اشتها کمک کند. اگر صبحانه حاوی پروتئین بیشتری باشد، احتمال بروز پرخوری عصبی کاهش می‌یابد.

نجفی ترکیب مواد پروتئینی و فیبردار را مؤثر دانست و گفت: تخم‌مرغ، پنیر و نان سبوس‌دار، ماست یونانی همراه با جو دوسر و گردو، یا عدسی و لوبیا گرم از گزینه‌های مناسب هستند.

حذف نکردن وعده‌های غذایی

این کارشناس تغذیه توصیه کرد هیچ‌یک از وعده‌های اصلی حذف نشود و افزود: حفظ نظم در وعده‌های غذایی و مصرف دو تا سه میان‌وعده از بروز گرسنگی شدید و انفجاری جلوگیری می‌کند.

او درباره میان‌وعده‌های هدفمند گفت: یک عدد میوه به همراه چند عدد بادام، کراکر با پنیر کم‌چرب یا هویج با حمص می‌تواند انتخاب مناسبی باشد.

کم‌آبی و اشتهای کاذب

نجفی با اشاره به نقش کم‌آبی در ایجاد اشتهای کاذب، نوشیدن آب کافی در طول روز را ضروری دانست.

مدیریت موج هیجانی قبل از پرخوری

وی تأکید کرد: میل شدید به خوردن معمولاً یک موج هیجانی کوتاه‌مدت است. اگر فرد بتواند چند دقیقه مکث کند و به جای خوردن به فعالیتی آرامش‌بخش بپردازد، شدت میل کاهش می‌یابد.

به گفته وی، دوش آب گرم، پیاده‌روی، گوش دادن به موسیقی یا نوشتن احساسات می‌تواند به تخلیه تنش و تنظیم هیجان کمک کند.

پرسش کلیدی: الان چه احساسی دارم؟

نجفی یکی از پایه‌های اصلی درمان پرخوری عصبی را آگاهی هیجانی دانست و گفت: وقتی میل شدید ایجاد می‌شود، فرد از خود بپرسد: الان چه احساسی دارم؟ ناراحت هستم؟ خشمگینم؟ خسته‌ام؟ تنها هستم؟ نام‌گذاری احساسات به مدیریت آن‌ها کمک می‌کند و مانع پناه بردن به غذا می‌شود.

پایان خبر/