به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی آنام فارس، شعر آیینی به‌عنوان ریشه‌دارترین شاخه ادب فارسی، فراتر از یک سبک ادبی، بستری برای تداوم زیست مومنانه و انتقال ارزش‌های متعالی از دل تاریخ به نسل‌های امروز است.
شعر و ادبیات آیینی به عنوان یکی از اصیل‌ترین و ماندگارترین شاخه‌های ادبیات فارسی، قرن‌هاست که در ترویج مفاهیم دینی، اخلاقی و فرهنگی نقش‌آفرینی می‌کند.
این گونه ادبی که ریشه در باورها و اعتقادات مردم دارد، از گذشته تاکنون بستری برای بیان ارادت به پیامبر اکرم(ص)، اهل‌بیت(ع) و ارزش‌های والای انسانی بوده و جایگاه ویژه‌ای در فرهنگ و ادب ایرانی یافته است.
پیشینه شعر و ادبیات آیینی در ایران به سده‌های نخست شکل‌گیری شعر فارسی بازمی‌گردد. در طول تاریخ، شاعران بزرگی همچون کسایی، سنایی، غزنوی، خاقانی شروانی و محتشم کاشانی با آثار ماندگار خود به غنای این جریان ادبی افزوده‌اند و در روزگار معاصر نیز شاعران بسیاری با زبانی نو به بازآفرینی مفاهیم دینی و معنوی پرداخته‌اند.
شعر آیینی در کنار ارزش ادبی خود، همواره نقشی اجتماعی و فرهنگی نیز داشته است. بسیاری از آیین‌ها، مناسبت‌های مذهبی و رویدادهای دینی با شعر پیوند خورده‌اند و شاعران با بهره‌گیری از ظرفیت هنر و زبان، در انتقال مفاهیم اعتقادی، اخلاقی و انسانی به نسل‌های مختلف نقش مؤثری ایفا کرده‌اند. از همین رو، شعر و ادبیات آیینی را می‌توان یکی از مهم‌ترین ابزارهای حفظ و ترویج فرهنگ دینی در جامعه ایرانی دانست.
هادی فردوسی، شاعر شیرازی در گفت‌وگو با خبرنگارآنام فارس گفت: ادبیات آیینی یا شعر آیینی نوعی از ادبیات و شعر است که گستره وسیعی دارد و از نظر معنا و محتوا به جنبه‌های دینی یا معنوی به صورت مستقیم یا غیرمستقیم می‌پردازد.
وی اظهار کرد: نخستین معیار شعر آیینی مستند بودن آن است، یعنی شاعر باید مطالعات خود را در حوزه دین و مباحث دینی و کتب تاریخی معتبر و مستند دینی افزایش دهد تا بتواند شعری در خور توجه بسراید.
فردوسی با تصریح اینکه در شعر آیینی نباید واژگان را بیهوده مصرف کرد و واژه‌ها باید به بهترین نحو مورد استفاده قرار گیرد، گفت: شعر خوب آیینی صرفاً نباید شعاری بوده یا دچار شعارزدگی شده باشد، یکی از معیارهای شعر خوب این است که بیداری را با خود به ارمغان بیارد و آموزه‌های دینی را در جامعه رواج دهد.
وی یکی از معیارهای شعر خوب را همه‌فهمی و سادگی دانست و افزود: شعر آیینی بدون باور، اعتقاد و ایمان قلبی خلق نمی‌شود. وقتی یک شعر آیینی با اتکا به ایمان سروده شود، ماندگار خواهد شد.
انتهای متن/
- منبع خبر : تولیدی
