حمید یوسفی در «چشم‌بسته»، پرده‌ای از جامعه‌ای را کنار می‌زند که دیدن را تاب نمی‌آورد. مرد نابینای او فقط قربانی اقتصاد نیست، بلکه اسیر ذهن خویش است؛ پدری در مرز فروپاشی، میان سقوط سرمایه و شور استقلال دخترش. فیلم روایتِ کور شدنِ تدریجی انسان معاصر است؛ انسانی که برای نگریسته نشدن، چشمانش را می‌بندد و از دل این تاریکی، معنا را جست‌وجو می‌کند.