در یادداشتی از محمد ناصری‌راد، منتقد و پژوهشگر هنرهای نمایشی، نمایش «پا» به کارگردانی آرمین حمدی‌پور، تلاشی دانسته شده برای رسیدن به جهانِ بی‌چیز؛ جهانی که در سادگی ظاهری خود، تردید، وارونگی معنا و لغزندگی نشانه‌ها را به‌عنوان جوهره‌ی انسان معاصر تصویر می‌کند. اجرایی که می‌خواهد در فاصله‌ی میان دیدن و فهمیدن، از قطعیت فاصله بگیرد و معنا را در حرکت و اشارت معکوس بجوید.