محمد حسین فتحی در نقدی تحلیلی بر نمایش اخیر عباس پراندخته، «در انتظار گودویی با جهان زنانگی»، این اجرا را بازخوانی خلاقانه‌ای از جهان پوچ ساموئل بکت می‌داند؛ اقتباسی که با وارونه‌سازی جنسیت دو شخصیت اصلی، نگاه تازه‌ای به مفهوم انتظار، هویت و زنانگی در تئاتر ایران ارائه می‌دهد.