در جهان سینما، «تأکید» تنها یک تکنیک نیست، بلکه زبان اندیشه‌ی کارگردان است؛ جایی که هر قاب، تصمیمی فلسفی درباره‌ی چگونگی دیدن است. محمد ناصری‌راد در این یادداشت با نگاهی میان شعر و فلسفه، از بازن تا تارکوفسکی، مسیر پیدایش معنا را در لحظه‌ی انتخاب، مکث و نیتِ کارگردان دنبال می‌کند.