محمد ناصری‌راد در یادداشتی درباره فیلم «دو روی پاییز» به کارگردانی روناک طاهر، از نریشن‌های کم‌جان، میزانسن‌های مصنوعی، ریتم فروپاشیده و روایت ناپخته اثر می‌گوید؛ فیلمی که به‌زعم او مدعی پرداختن به رنج زنان است اما در مرز خام‌بودگی متوقف می‌شود.