استاندار فارس،در همایش «مسجد برقرار» ضمن تشریح جایگاه بی‌بدیل مسجد در تمدن اسلامی گفت: «مسجد تنها محل عبادت نیست، بلکه ابتکار پیامبر اسلام برای پیوند دادن عبادت، اجتماع و عدالت در زندگی مؤمنان بود

در نشست ائمه جمعه و جماعات مجری طرح ملی محراب در استان فارس، آیت‌الله دکتر لطف‌الله دژکام، نماینده ولی‌فقیه در استان فارس و امام جمعه شیراز، بر نقش بنیادین مسجد در هدایت الهی جامعه تأکید کرد و گفت: «کار مسجد، جهت‌دهی زندگی دنیایی انسان در مسیر خداست و هیچ نهاد دیگری چنین مأموریتی ندارد.»

محمدحسین فتحی در نقدی تحلیلی بر تازه‌ترین فیلم کوتاه آزاده مسیح‌زاده، «دختر قاصدک‌ها»، نوشت: این فیلم، بازگشت آرام اما ریشه‌دار کارگردانی است که از دل جدالی پر‌حاشیه برخاسته و اکنون تجربه‌ی زیسته‌اش را به زبان تصویر بر پرده می‌نشاند؛ روایتی استعاری از میل به دیده‌شدن، حقِ گفتن و جدال بی‌پایان میان خالق و ساختار.

نمایش «گوش تلخ» به نویسندگی و کارگردانی مانی آبادیان، از ۲۷ مهر تا پایان آبان هر شب ساعت ۱۹:۳۰ در مجموعه هنر شهر آفتاب روی صحنه می‌رود. این اثر با ترکیبی از فرم مینیمال، عناصر کروتسک و کمدی سیاه، آینه‌ای از بی‌عدالتی و فروپاشی ارزش‌ها در جامعه معاصر است؛ روایتی که تماشاگر را میان خنده و اضطراب معلق نگه می‌دارد.

حمید یوسفی در «چشم‌بسته»، پرده‌ای از جامعه‌ای را کنار می‌زند که دیدن را تاب نمی‌آورد. مرد نابینای او فقط قربانی اقتصاد نیست، بلکه اسیر ذهن خویش است؛ پدری در مرز فروپاشی، میان سقوط سرمایه و شور استقلال دخترش. فیلم روایتِ کور شدنِ تدریجی انسان معاصر است؛ انسانی که برای نگریسته نشدن، چشمانش را می‌بندد و از دل این تاریکی، معنا را جست‌وجو می‌کند.

فیلم کوتاه و تجربی کفچلیز، ساخته‌ی راحله بافهم، هفت دقیقه پرتنش درباره‌ی کشمکش انسان با زیست‌جهان مصنوعی خویش است. اثری که مرز میان فرم و بیانیه را می‌کاود و از دل انباشت تصویر و صدا، پرسشی اگزیستانسیال درباره‌ی زیستن در عصر زباله طرح می‌کند. عنوان فیلم، در گویش محلی به‌معنای «دوزیست»، حاصل ترکیب دو زیست‌سپهر انسان امروز است: طبیعت و مصرف.

مسئول میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی خرامه از برگزاری جشنواره فرهنگ اقوام این شهرستان با هدف احیای آداب، معرفی غذاها و هنرهای سنتی و تقویت همبستگی قومی خبر داد. هادی عباسی گفت: این رویداد نمادی از «زندگی جمعی و تنوع فرهنگی» فارس بود.

فیلم «سندرم تتریس» به کارگردانی وحید مباشری و اسماء درویش‌خوب، تجربه‌ای ‌از سینمای تجربی است که در آن روایت کلاسیک کنار می‌رود و تصویر، به اندیشه بدل می‌شود. اثری که ذهن و ادراک را محور ساختار خود قرار داده و از دل آشوب بصری، فیزیولوژی دیدن را بازمی‌سازد.

دریا همیشه در سینمای ناصر تقوایی، استعاره‌ای از سرنوشت است و در ناخدا خورشید، این سرنوشت چهره می‌یابد، زنده می‌شود، می‌جوشد و قهرمان را در بر می‌گیرد. اما راز اصلی فیلم در جایی نهفته است که ناخدا و خالقش، در یک مدار به هم می‌رسند. ناخدا خورشید، تصویر عینی ناصر تقوایی است؛ هر دو مردانی از خاک و نمک، هر دو زخمی، هر دو تنها، و هر دو ایستاده در برابر طوفانی که هرچه داشتند را گرفت، اما نامشان را بازنگرفت.