نبضِ تپنده در زیر پوست شیراز؛ روایتی از شریان ۲۴ کیلومتری خط یک مترو

به گزارش خبرنگار گروه شهری آنام فارس، وقتی صحبت از شیراز به میان می‌آید، تصویر خیابان‌های تاریخی و باغ‌های دل‌انگیز در ذهن جان می‌گیرد. اما در اعماق زمین این کلان‌شهر طولی، شریانی حیاتی در جریان است که هر روز بیش از ۱۲۰ هزار مسافر را از دلِ هیاهوی شرق تا آرامش غرب جابه‌جا می‌کند. «خط یک قطار شهری شیراز»، حالا دیگر نه یک پروژه عمرانی، که بخشی جدایی‌ناپذیر از سبک زندگی شیرازی‌هاست.

از رؤیای سال ۸۲ تا واقعیتِ امروز

داستان خط یک، قصه‌ای طولانی از تلاش‌های مهندسی است. کلنگ این پروژه در سال ۱۳۸۲ به زمین خورد؛ زمانی که شهر به سختی ترافیک سنگینِ مسیرهای شرقی-غربی را تحمل می‌کرد. پس از سال‌ها حفاری و سازندگی، سرانجام در سال ۱۳۹۳ بود که صدای سوت قطار در ایستگاه‌های شیراز پیچید و فاز اول آن به بهره‌برداری رسید. امروز، این مسیر ۲۴.۵ کیلومتری با ۲۰ ایستگاه فعال، به ستون فقرات حمل‌ونقل عمومی شهر تبدیل شده است.

سفری از گلسرخ تا احسان

اگر بخواهید با مترو از شرق به غرب شیراز سفر کنید، در یک خط مستقیم که گویی شهر را به دو نیم تقسیم کرده، حرکت خواهید کرد. این مسیرِ ۲۴.۵کیلومتری ، از میدان گلسرخ آغاز می‌شود. قطار از میان بلوار مدرس می‌گذرد، به میدان ولیعصر می‌رسد، از بافتِ زند و میدان امام حسین (ع) عبور می‌کند و در مسیرِ قصردشت و رودخانه خشک، خود را به میدان احسان می‌رساند.

اگر به پشت صحنه این سفر دقت کنیم، سازه‌هایی را می‌بینیم که امنیت را تضمین می‌کنند. از دپوی مرکزی که قلبِ تپنده نگهداری قطارهاست تا ۶ شفت هوادهی که در حد فاصل ایستگاه‌های ۱۵ تا ۲۰ تعبیه شده‌اند تا اکسیژن این تونل‌ها تأمین شود. همچنین وجود ایستگاه تأسیساتی و توقفگاه نهایی در انتهای مسیر، گواهی بر استاندارد بالای طراحی این خط است که توانسته در طول سال‌های بهره‌برداری، بار سنگین ترافیک شرق به غرب شیراز را به دوش بکشد.

خط یک مترو شیراز، نه تنها یک پروژه حمل‌ونقل که نمادی از گذار شیراز از یک شهر سنتی به کلانشهری مدرن است؛ سفری که هنوز ادامه دارد و هر روز، هزاران شهروند را از ترافیک‌های سنگین شهر طولی، به مقصد آرامش می‌رساند.و شما به عنوان شهروند شیرازی، چقدر مترو را در تغییرِ کیفیتِ سفرهای روزانه‌تان مؤثر می‌بینید؟ تجربه‌های خود را از سفر با خط یک برای ما بنویسید.

انتهای متن/