به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی آنام فارس، فقیری، متولد ۱۳۱۶ در شیراز، از نخستین پژوهشگران فرهنگ مردم ایران بود و با نگاهی میدانی به جمعآوریداستانها، متلها، مثلها، آداب و رسوم محلی پرداخت. آثار او همچون گنجینهای از حافظه زیسته مردم فارس باقی مانده است.
از این پژوهشگر پرکار آثاری ماندگار به جا مانده از جمله:«باورهای مردم فارس»، «آداب و رسوم نوروزی در فارس»، «سیری در ترانههای محلی»، «قصههای مردم فارس»، «بازیهای مردم فارس»، «عروسی در فارس» و «واسونکهای شیرازی» — آثاری که هویت فرهنگی جنوب ایران را در متنهای مردمشناسانه ثبت کردند.
فقیری علاوه بر مردمنگاری، در داستاننویسی نیز فعال بود و آثار شناختهشدهای چون «مردی که به حراج رفت»، «بارونی»، «با خودم در راه»، «اجاق کور»، «خانه خانه خودمان»، «ننه پیرزن و عمو نوروز»، «آهو بچه خواب من» و «حکایاتی از کوچه ایام هفته»از او منتشر شده است.روایتهایش آمیزهای از حس بومی، واقعیت اجتماعی و زبان صمیمی مردم فارس بود.
به گفته سپند آسا، فرزند و همسر استاد فقیری، وی پس از دورهای مبارزه با سرطان، از چهارشنبه گذشته در بیمارستان بستری بود و صبح امروز دار فانی را وداع گفت. مراسم تشییع و خاکسپاری او طی همین هفته برگزار خواهد شد.
فقیری تا واپسین روز عمر، حضوری فعال و ارشادی در مجامع فرهنگی شیراز داشت؛ مردی که حافظه مردم فارس را بر کاغذ آورد تا فراموش نشود.
