وداع مردم قشقایی با بانو فرنگیس بهادری

به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی آنام فارس، در تاریخِ سی آذرماه  ۱۴۰۴، آیین بدرقه و تشییع پیکر بانو فرنگیس کشکولی، همسر وفادار و شریف داریوش‌خان بهادری، در آرامستان قصرقمشه شیراز برگزار شد؛ آیینی که از همان ساعات نخست، به یکی از پرجمعیت‌ترین و معنادارترین مراسم‌های وداع در سال‌های اخیر بدل شد. حضور گسترده و چشمگیر مردم، این مراسم را از یک تشییع معمول فراتر برد و آن را به صحنه‌ای روشن از همبستگی، حافظه‌ٔ جمعی و قدرشناسی ایل قشقایی تبدیل کرد.

من در میان این جمعیت شاهد بودم که چگونه مردمان قشقایی، از طوایف مختلف و نسل‌های گوناگون، با حضوری خودجوش و پرصلابت گرد هم آمدند. جمعیتی قریب به چند ده هزار نفر که به‌روشنی نشان می‌داد جایگاه قشقایی‌ها همچنان ریشه‌دار، زنده و اثرگذار است. آرامستان قصرقمشه در این روز به میدان بازخوانی هویت، تاریخ و حرمت ایل بدل شده بود. سکوت سنگین حاکم بر فضا، آمیخته با اندوهی وقارمند، معنایی فراتر از سوگ فردی داشت و به احترام جمعی تعبیر می‌شد.

بانو فرنگیس کشکولی در این مراسم، به‌عنوان نماد زیستی نجیبانه، صبورانه و همراه، بدرقه شد. همراهی طولانی‌مدت او با داریوش‌خان بهادری قشقایی، در حافظه‌ٔ اجتماعی مردم، جایگاهی فراتر از نسبت خانوادگی یافته است. همین درک جمعی بود که امروز خود را در گام‌های استوار مردمی نشان داد که آمده بودند تا بگویند وفاداری، هنوز در این سرزمین دیده می‌شود و فراموش نمی‌گردد.

این مراسم، بار دیگر جایگاه اجتماعی ایل قشقایی را یادآوری کرد؛ ایلی که در بزنگاه‌های انسانی، حضورش معنا دارد و واکنشش واجد وزن تاریخی است. مردم قشقایی امروز نشان دادند که قدرشناسی برای آنان یک شعار نیست، رفتاری است که در لحظه‌ٔ لازم، در میدان عمومی و با حضوری پرشمار بروز پیدا می‌کند. تشییع پیکر بانو فرنگیس کشکولی، به‌روشنی گواه آن بود که حرمت انسان‌ها، وقتی با ریشه‌های فرهنگی و حافظه‌ی جمعی پیوند می‌خورد، می‌تواند صحنه‌هایی حماسی و ماندگار رقم بزند.

انتهای متن/