ارژنِ تشنه، آهوهای خسته؛ روایت یک روز در پناهگاه حیات‌وحش فارس
ارژنِ تشنه، آهوهای خسته؛ روایت یک روز در پناهگاه حیات‌وحش فارس
گروهی از دانشجویان محیط‌زیست دانشگاه در سفری علمی به دشت و تالاب ارژن در استان فارس رفتند؛ جایی که میان خشکی و حیات در نوسان است و در هر گوشه‌اش نشانی از ظرفیت طبیعی و تهدیدهای انسانی دیده می‌شود.

به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی آنام فارس،گروهی از دانشجویان علوم و مهندسی محیط‌زیست دانشگاه به دشت و تالاب ارژن در استان فارس سفر کردند؛ منطقه‌ای که بخشی ارزشمند از شبکه زیست‌بومی پناهگاه حیات‌وحش ارژن–پریشان به شمار می‌آید و نقش مهمی در تنوع زیستی جنوب کشور ایفا می‌کند.

در نخستین بخش برنامه، دانشجویان در جنگل‌های بلوط و پوشش گیاهی پاییزی منطقه، با گونه‌هایی همچون آهو، گوزن، کل‌وبز و قوچ‌ومیش روبه‌رو شدند؛ گونه‌هایی که حضورشان یادآور ظرفیت بی‌بدیل این زیست‌بوم و در عین حال آسیب‌پذیری آن در برابر شکار غیرمجاز، کمبود آب و تخریب زیستگاه است.

نزدیک شدن یک آهو به دلیل ارتباط مداوم با محیط‌بانان، برای دانشجویان نمونه‌ای از اهمیت نقش محیط‌بانان در کاهش استرس جانوران و مدیریت زیستگاه بود؛ نقشی که در نبود امکانات و نیروی کافی، هر روز دشوارتر می‌شود.

تماشای آفتاب‌پرست و رفتار تغییررنگ آن نیز فرصتی بود برای بحث درباره نیاز خزندگان به زیست‌بوم‌های بکر، و خطراتی که تغییرات اقلیمی و مداخله انسانی متوجه آن‌ها کرده است.

در ادامه سفر، گروه به تالاب ارژن رفتند؛ تالابی که در سال‌های اخیر با کاهش بارندگی و بهره‌برداری‌های نادرست، بخش عمده‌ای از آب خود را از دست داده است. با این حال، همان بخش کوچک باقی‌مانده نیز میزبان حیات ارزشمندی بود.

دانشجویان گونه‌هایی مانند غاز قرمز (آنقوت)، خروس کولی، اردک خوتکا، اگرت کوچک و کلاغ را مشاهده کردند؛ پرندگانی که بقای آن‌ها وابسته به حفظ حداقلی آب و پوشش گیاهی تالاب است. پرواز عقاب شاهی، یکی از گونه‌های آسیب‌پذیر، یادآور این حقیقت بود که کوچک‌ترین تغییر در زیستگاه، می‌تواند چرخه حیات بسیاری از گونه‌ها را مختل کند.

روییدن زعفران کوهی زردرنگ در حاشیه تالاب، نمونه‌ای از گیاهان نادر منطقه بود؛ گیاهی که تداوم آن نیازمند حفاظت بلندمدت و جلوگیری از چرای بی‌رویه و تخریب خاک است.

بازدید یک‌روزه دانشجویان اگرچه تجربه‌ای آموزشی و الهام‌بخش بود، اما در نگاه زیست‌محیطی، بیش از هر چیز یادآور ضرورت تغییر رفتار جمعی و تقویت سیاست‌های حفاظتی است.

دشت و تالاب ارژن هنوز زنده‌اند، اما برای ادامه حیات خود به مراقبت و آگاهی شهروندان، حمایت‌های کارشناسی، حضور محیط‌بانان توانمند و تصمیم‌گیری‌های مسئولانه نیاز دارند.

انتهای متن/

 

  • نویسنده : نرگس بخشی